علل اصلی مرگ مرجان های دریایی
Uncategorized

دلیل مرگ مرجان های دریایی

دلیل مرگ مرجان های دریایی

دلایل مختلفی در مرگ مرجان های دریایی تاثیر گذار است ازجمله آلودگی آب ،گرم شدن زمین وآلودگی های صنعتی

تخریب صخره های مرجانی چیست؟

تخریب صخره های مرجانی به عنوان تخریب (و مرگ احتمالی جمعی) مرجان های اقیانوس تعریف می شود.
این امر معمولاً به دلیل تکنیک های غیرقانونی ماهیگیری ، آلودگی ، گردشگری بی احتیاطی ، سایر پدیده های طبیعی مانند زلزله و طوفان و البته تغییرات آب و هوایی رخ می دهد .

مرجان ها موجوداتی زنده هستند،آنها می توانند مانند هر گیاه یا حیوان دیگری بیمار شده و از بین بروند.
به دلیل عوامل محلی و جهانی متنوعی ، که می تواند مستقل باشد یا تعامل داشته باشد ، تعداد بیشتری از صخره های جهان در حال مرگ هستند.

مرگ مرجان های دریایی

آلودگی آب ومرگ مرجان ها

دلایل اصلی تخریب صخره های مرجانی چیست؟

انقراض صخره های مرجانی می تواند به ویژه برای مناطق خاصی از جهان که از نظر معیشتی به آنها وابسته است (از طریق گردشگری یا شیلات)
یا به عنوان منبع اصلی غذایی آنها ، ویرانگر باشد.
اما حتی اگر در هیچ یک از این مناطق زندگی نکنید ، تخریب صخره های مرجانی نیز بر شما تأثیر می گذارد.
گرچه ممکن است به نظر نرسد ، ما انسانها برای غذا و سایر منابع حیاتی بسیار به صخره های مرجانی نیاز داریم.

تخریب آشکار و سریع صخره های مرجانی دیگر چیزی نیست که ما بتوانیم آن را نادیده بگیریم
و اولین قدم برای دانستن چگونگی حل این مشکل جهانی این است که بدانیم علل اصلی چیست.
تخریب صخره های مرجانی می تواند قابل پیشگیری باشد ، اما آگاهی در سطح وسیع برای اجرای تغییراتی که طولانی مدت باشد لازم است.
سفید شدن صخره ها هنگامی اتفاق می افتد که شرایط شدید آب باعث شود مرجان ها میکروارگانیسم های داخلی را که به آنها رنگهای زنده می دهد ،از بدن خارج کنند.
وقایع سفید کننده به عوامل مختلفی از جمله آلودگی و جزر و مد بسیار زیاد نسبت داده می شود ،
اما متداول ترین و گسترده ترین علت تغییر دمای آب به لطف گرم شدن کره زمین است. با گرم شدن این سیاره ، دمای آب نیز افزایش می یابد.

خوشبختانه مرجانهای سفید شده هنوز از نظر فنی مرده نیستند. شناخته شده است که صخره های مرجانی از یک رویداد سفید کننده بهبود می یابند ، به ویژه هنگامی که دمای آب در زمستان سرد می شود. با این حال ، هنگامی که مرجان ها در این حالت قرار دارند ، در معرض بیماری و مرگ احتمالی قرار می گیرند ، به خصوص اگر به طور مداوم تحت استرس قرار بگیرند.

در طول سال ۱۹۹۷، یک رویداد مهم به نام Reef Check  راه اندازی شد. هدف از این بررسی سلامت مرجان ها در کارائیب بود.
تخریب مرجان ها می تواند توسط عوامل غیر زنده ویا بیوتیک یا ترکیبی از هر دو باشد. فرسایش زیستی ، رسوبگذاری و آلودگی از مهمترین دلایل غیرزیستی است.
دلایل بیوتیکی شکار ناموزون ، رقبای بستر و بیماری ها است.
عمده اثرات مشهود این عوامل ایجاد کننده مرگ و میر جزئی در مرجانهای عظیم ، سفید شدن ، بیماری باند سیاه و باند سفید است.

  • مرگ و میر جزئی

هر زمان که یک سطح مرجانی آسیب می بیند ، بافت اطراف این ضایعه بازسازی می شود و برای بهبود زخم ها به داخل رشد می کند.
با این حال ، هنگامی که این اتفاق نمی افتد ، نتیجه مرگ و میر جزئی است که به صورت یک تکه اسکلت برهنه در سطح مرجان ظاهر می شود.
این ظرفیت بازسازی در گونه های مختلف مرجان متفاوت است و به عنوان شاخص وضعیت فیزیولوژیکی مرجان استفاده می شود.
بنابراین ، به عنوان ابزاری برای ارزیابی سلامت مرجان ها در یک صخره توصیه شده است.
مشاهدات میدانی ما وجود ضایعات باز متعدد را نشان می دهد که بافت زنده کلنی های مرجان را پر کرده است.
بسیاری از صخره های مرجانی از طریق چنین مرگ و میر نسبی مزمن بیش از مرگ و میر ناشی از بلایایی مانند طوفان ، پوشش بافت زنده بیشتری را از دست می دهند .
ضایعات دائمی در مرجان ها نشان دهنده ظرفیت پایین تولید مجدد مرجان ها در یک جمعیت است و این ممکن است نشان دهنده استرس بر این جمعیت باشد.

 

  • سفید شدن

سفید شدن مرجان زمانی اتفاق می افتد که پولیپ های مرجانی جلبک هایی را که در داخل بافت های آنها زندگی می کنند ، دفع کنند.
به طور معمول ، پولیپ های مرجانی در یک رابطه اندوسیمبیوتیک با این جلبک ها زندگی می کنند ، که برای سلامتی مرجان و صخره بسیار مهم است.
جلبک ها تا ۹۰ درصد انرژی مرجان ها را تأمین می کنند. مرجان های سفید شده به زندگی خود ادامه می دهند اما پس از سفید شدن گرسنگی می کشند.
علت اصلی سفید شدن مرجان افزایش دمای آب است.
دمایی در حدود ۱ درجه سانتیگراد (یا ۲ درجه فارنهایت) بالاتر از حد متوسط می تواند باعث سفید شدن شود.
طبق برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد ، بین سالهای ۲۰۱۴ و ۲۰۱۶ طولانی ترین رویدادهای سفید کننده جهانی ثبت شده مرجان را در مقیاسی بی سابقه از بین برد.
در سال ۲۰۱۶ ، سفید شدن مرجان ها بر روی صخره بزرگ بین ۲۹ تا ۵۰ درصد از مرجان های صخره را از بین برد.
در سال ۲۰۱۷ ، سفید شدن در منطقه مرکزی صخره گسترش یافت.
فاصله متوسط بین رویدادهای سفید کننده بین سالهای ۱۹۸۰ و ۲۰۱۶ به نصف کاهش یافته است.
پدیده سفید شدن یک اتفاق جهانی گسترده است.
سفید شدن مرجانها یا به دلیل از بین رفتن زوکسانتلها یا کاهش کلروفیل در هر زوکسانتل است.
در نتیجه ، بافت مرجان رنگ خود را از دست می دهد و در معرض کربنات کلسیم اسکلتی سفید است.
سه مکانیزم مختلف که می توانند در کاهش زئوکسانتلها نقش داشته باشند ارائه شده است.
این موارد ممکن است درجا تخریب شود:آزاد سازی سلولهای آندودرمال دست نخورده با زئوکسانتلها داخل سلولی آنها از بافت پولیپ.
افزایش دما نقش مهمی در سفید شدن دارد.
سفید شدن به نوبه خود بر رشد ، تولید مثل و بازسازی مرجان ها تأثیر می گذارد.
پاسخ گونه های مختلف مرجان نسبت به سفید شدن متفاوت است. بر تراکم و پوشش کلنی تأثیر می گذارد.
اینکه دمای بالا چگونه بر روی زوکسانتل ها تأثیر می گذارد سوال اساسی است که هنوز بی پاسخ مانده است.

  • بیماری باند سیاه وسفید
    مواد مغذی بیش از حد مانند نیترات و فسفات که از طریق آب فاضلاب از خشکی تأمین می شود ،
    به عنوان کود گیاهان علفزارهای دریایی و گیاهان حرا عمل می کند ، اما برای مرجانهایی که با آبهای ضعیف یا الیگوتروفیک مغذی سازگار هستند کشنده هستند.
    جلبک ها ، سیانوباکتری ها ، قارچ ها و باکتری ها در چنین آب هایی رشد می کنند.
    جلبک ها به صورت دسته ای روی زخم های مرجان رشد می کنند. وصله جلبکی به یک حلقه سیاه در اطراف یک وصله اسکلتی سفید برهنه تبدیل می شود و از این رو بیماری باند سیاه (BBD) نامیده می شود.
    با پیشرفت باند جلبکی ، بافت مرجان بیشتری از بین می رود.
    رشد باند جلبکی در گونه های مختلف مرجان متفاوت است.
    قسمت قدیمی و مرده با جلبک های مختلف اپیلتیک که رسوبات بسیار خوبی را به دام می اندازند ، رشد می کند.
    مرجان های کوچک می توانند در همین مدت کوتاه و چند هفته ای از بین بروند.
    در کلنی های بزرگتر ، ممکن است عفونت کاملاً از بین رفته یا محدود باقی بماند.

گزارش شده است که یک نوع عفونت سیانوباکتریوم به نام BBD ناشی از Phonnidium corallyticum در سراسر کارائیب رخ داده است.
اینکه چگونه عفونت شروع می شود و از کجا می تواند عامل بیماریزا باشد مشخص نیست.
مرجان های سالم که مستقیماً در تماس با کلنی های آلوده هستند ، عفونت را نشان می دهند.
هنگامی که هر دو در مخازن آکواریوم از هم جدا شوند با فاصله ۲ میلی متر ، موارد سالم حتی پس از گذشت چندین روز علائم عفونت را نشان نمی دهند.
نتایج حاصل از سراسر جهان نشان می دهد که این پاتوژن نقش مهمی در تنظیم جمعیت دارد.
نشان داده شده است که BBD مستقیماً به دماهای بالاتر وابسته است .
مرجان های آسیب دیده به راحتی با P. corallyticum آلوده می شوند.
گزارش شده است که کمتر از ۲٪ از مرجان های کارائیب به BBD آلوده شده اند Scleractinian و Octocorals کاملا مستعد ابتلا به این بیماری هستند.
این بیماری به دلیل اسکلت سفید کربنات کلسیم در معرض تخلیه نامیده می شود.
به عنوان یک رابط ساده در یک کلنی مرجان ظاهر می شود.
اعتقاد بر این است که بیماری باند سفید (WBD) می تواند به عنوان نقطه شروع BBD باشد که می تواند قسمت قابل توجهی از مرجان را از بین ببرد.
به نظر می رسد WBD ممکن است در پاسخ به برخی از عوامل ایجاد کننده استرس ظاهر شود.

تاثیر آلودگی آب برمرجان ها

مرگ ومیر مرجان ها دراثر فعالیت های انسانی

علل

عوامل اصلی اصلی بیماری های فوق در زیر شرح داده شده است.
علت آنها رسوب ، اوتروفیکاسیون و آلودگی هستند.
همه این عوامل به صورت جداگانه و یا به طور ترکیبی باعث ایجاد استرس در مرجان ها می شوند.

 

  • رسوب گذاری

جنگل زدایی ، ساخت و ساز و توسعه سواحل ، لایروبی و سایر فعالیت های توسعه ای می تواند باعث افزایش رسوب در آب های ساحلی شود
و به اکوسیستم صخره های مرجانی آسیب برساند.
یک مطالعه دقیق که در صخره Great Barrier انجام شده است نشان داده است
که اثر رسوب در گونه های مختلف مرجانی ، میزان رسوب ، کدورت ، کمیت ، اندازه و ترکیب رسوب ، بارهای مغذی و باکتریایی آن متفاوت است.
رسوبات مزمن بسته به پاسخ مرجان ها می تواند باعث مرگ یا کاهش جزئی یا سفید شدن شود.
اثرات ذکر شده در بالا از ارگانیسم ها یا رویدادهای مختلف علیتی مخرب و طولانی مدت هستند.
مواد مغذی و رسوب بیش از حد و بیماری های مختلف می تواند کل صخره های مرجانی را از بین ببرد
برنامه نظارت بر صخره های مرجانی باید صخره ها را در مناطق مختلف شناسایی کرده و به طور منظم آنها را برای بیماری های مختلف کنترل کند.
این به ما کمک می کند تا علل بیماری ها را درک کنیم و بنابراین استراتژی هایی برای از بین بردن آنها ایجاد می کنیم.
صخره های خوراکی فقط وسایل زیبا در زیر آب نیستند که اقیانوس را رنگارنگ تر و سرزنده تر می کنند .
آنها برای بقای بسیاری از گونه های حیات دریایی اساسی هستند.
صخره های مرجانی که به طور گسترده به عنوان “جنگل های بارانی دریا” شناخته می شوند ،
حدود ۲۵ درصد ماهیان اقیانوس و موجودات دیگر را در خود جای داده اند ، به همین دلیل سلامت آنها برای اکوسیستم دریایی قوی و خودکفا مهم است.
با افزایش ساخت سواحل و افزایش دمای کره زمین ، تخمین زده می شود که ۳۳ درصد از مرجان ها در حال انقراض باشند.
مطالعات دریایی همچنین کاهش ۸۰ درصدی برخی از انواع مرجان ها در دهه گذشته را نشان داده است
و به لطف تغییرات آب و هوایی و برخی اقدامات مخرب انسانی ، به زودی نشانه ای از توقف وجود ندارد.

  • ماهیگیری سمی یا دینامیت

تخریب صخره های مرجانی ناشی از صید
متأسفانه استفاده از سیانور و سایر سموم برای ماهیگیری برای موجودات ساکن در صخره های مرجانی معمول است.
این سم به اندازه کافی خاص نیست که لزوماً یک ماهی خاص را از بین ببرد ،
اما برای بی حس کردن ماهی هایی استفاده می شود که سپس در آکواریوم های آب شور خانگی استفاده می شود.
اگرچه بسیاری از ماهی ها می توانند سیانور را متابولیزه کنند و فقط اثرات آن را به طور موقت احساس می کنند،
اما در مورد پولیپ های مرجانی این مسئله صدق نمی کند.
وقتی سیانور وارد گوشه ها و شکاف های صخره می شود ، مرجان ها اغلب در اثر سم می میرند.
در کشورهای جنوب شرقی آسیا ، از جمله فیلیپین و اندونزی ، ماهیگیری با دینامیت یا بلاست هنوز معمولاً انجام می شود.
همانطور که از نامش پیداست ، این زمانی است که ماهیگیران از مواد منفجره – معمولاً مواد خام و خانگی – برای سهولت در صید بیشتر ماهی استفاده می کنند.

  • آلودگی آب

آلودگی آب ناشی از روغن
آلودگی آب شاید بارزترین علت تخریب صخره های مرجانی باشد.
صخره ها هنگام ریختن روغن ، کود و مواد زائد انسانی یا حیوانی در منطقه آسیب می بینند.
این عناصر می توانند در نهایت ترکیب شیمیایی آب را تغییر دهند ، اما زباله ها همچنین می توانند نور خورشید حیاتی صخره را مسدود کنند.
زباله شناور همچنین می تواند پولیپ های مرجانی جوان را از مواد مغذی مورد نیاز برای تبدیل شدن به یک صخره پر رونق جدا کند.

  • رسوب گذاری

یک صخره مرجانی با شاخه ها ، اسفنج ها ، ماهی ها و رسوبات زیر آب
رسوبات دریایی از ذرات نامحلول تشکیل شده است که از مناطق خشکی به اقیانوس منتقل می شوند.
سکونت انسان و فعالیتهای کشاورزی می تواند به میزان ذراتی که در دریا شسته می شوند کمک کند ،
اما ساخت و ساز و استخراج در امتداد سواحل دریا نیز می تواند مقدار زیادی لجن و خاک روان را ایجاد کند.
وقتی رسوبات وارد اقیانوس می شود ، می تواند صخره های مرجانی را خفه کند و آنها را از نور خورشید و مواد مغذی محروم کند.
همچنین ، ماهی ها قادر به تغذیه نیستند و پولیپ های مرجانی قادر به رشد نیستند ، و منطقه را برای زندگی صخره ای غیر قابل مهار می کند.

  • گردشگری

افزایش گردشگری یکی از مهمترین دلایل تخریب صخره های مرجانی است.
عوامل زیر همه در آسیب صخره های مرجانی موثر هستند:

  1. ساختمان کنترل نشده و عملیات تجاری غیر مسئولانه
  2. افزایش تخلیه فاضلاب
  3. رفتار بی توجه گردشگر
  4. قایق ها و شناورها
    قایق ها وشناورهای دیگری که برای فعالیت های تفریحی استفاده می شوند ،
    می توانند با لنگرهایی که بی احتیاط از زمین افتاده اند یا زمین های تصادفی به صخره های مرجانی آسیب برسانند.
    در همین حال ، غواصان و سایر دوستداران دریا اغلب به طور ناخواسته با بازی روی آنها ، قدم گذاشتن یا نشستن روی آنها برای استراحت ،
    یا فقط با لمس آنها و قرار گرفتن در معرض روغن پوست آنها به صخره آسیب می رسانند.

فعالیت های گردشگری تأثیر مستقیمی بر اکوسیستم دریایی دارد و می توان با کمی آموزش برای کسانی که می خواهند این خلاقیت های جالب طبیعی را کشف کنند ،
از بسیاری از تخریب های صخره های مرجانی ناشی از گردشگری جلوگیری کرد.

وابستگی تنوع زیستی دریا به مرجان ها

در صورت از بین رفتن صخره های مرجانی چه اتفاقی می افتد؟

دانشمندان در سراسر جهان در تلاشند تا از بقای صخره های مرجانی باقی مانده در جهان اطمینان حاصل کنند ،
زیرا آنها برای ادامه رفاه کره زمین بسیار حیاتی هستند.
با این وجود پیش بینی ها وحشتناک است: حتی اگر گرمایش جهانی امروز کاملاً متوقف شود ،
دانشمندان هنوز انتظار دارند بیش از ۹۰٪ از مرجان ها تا سال ۲۰۵۰ بمیرند.
بدون مداخله شدید ، ما همه آنها را از دست می دهیم وبسیاری از موارد ،
نابودی کامل صخره های مرجانی می تواند به معنای نوع دیگری از جهان برای نسل های آینده باشد.

تهدیدهای طبیعی به صخره های مرجانی

صخره های مرجانی با تهدیدهای بی شماری روبرو هستند.
صدمات مربوط به آب و هوا به صخره ها اغلب رخ می دهد.
امواج بزرگ و قدرتمند طوفان ها می توانند صخره های بزرگ مرجانی را از هم بپاشند یا صاف کنند و قطعات آنها را پراکنده کنند.
یک طوفان به ندرت کل کلنی را از بین می برد ، اما مرجان هایی که رشد کند دارند ممکن است قبل از بهبودی توسط جلبک ها رشد کنند.

صخره ها نیز توسط غوطه وری جزر و مدی تهدید می شوند.
دوره های طولانی با جزر و مد بسیار کم باعث می شود سرهای مرجانی با آب کم عمق در معرض صخره های صدمه دیده قرار بگیرند.
میزان خسارت بستگی به زمان روز و شرایط آب و هوایی دارد.
مرجان هایی که در ساعات روشنایی روز در معرض خطر قرار می گیرند ،
تحت بیشترین اشعه ماورا بنفش قرار می گیرند که باعث گرم شدن بیش از حد و خشک شدن بافت های مرجان می شود.
مرجان ها ممکن است از نظر فیزیولوژیکی چنان استرس داشته باشند
که شروع به دفع zooxanthella همزیستی خود کنند که منجر به سفید شدن و در بسیاری موارد مرگ می شود.

افزایش دمای سطح دریا ، کاهش سطح دریا و افزایش شوری ناشی از تغییر بارندگی ، همگی می تواند از الگوهای آب و هوایی مانند ال نینو حاصل شود.
مجموع این شرایط می تواند تأثیرات مخربی بر روی فیزیولوژی مرجان بگذارد.

علاوه بر آب و هوا ، مرجان ها در برابر شکار آسیب پذیر هستند.
ماهی ها ، کرم های دریایی ، انبارها ، خرچنگ ها ، حلزون ها و ستاره های دریایی همگی بافت های نرم داخلی پولیپ های مرجانی را شکار می کنند.
در موارد شدید ، اگر جمعیتهای شکارچی بیش از حد زیاد شود ، کل صخره ها ویران می شوند.

صخره های مرجانی ممکن است از آسیب های دوره ای ناشی از آب و هوا یا سایر وقایع طبیعی بهبود یابند.
اگر مرجانها تحت فشارهای بیشمار و مداوم از جمله فشارهای تحمیلی توسط مردم قرار بگیرند ، تحمل فشار برای آنها بسیار زیاد است و از بین می روند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *