دانستنیها

کمبود آب درآینده ومدیریت وتصفیه پساب

کمبود آب درآینده ومدیریت وتصفیه پساب

چکیده

آب ، سیاره ما را نسبت به بقیه سیارات که می شناسیم متمایز می کند.
در حالی که عرضه جهانی آب شیرین موجود بیش از اندازه کافی برای پاسخگویی به تقاضای آب فعلی و قابل پیش بینی است ،
توزیع های مکانی و زمانی آن چندان مناسب نیست.

مناطق زیادی وجود دارد که منابع آب شیرین ما برای تأمین نیازهای داخلی ، اقتصادی و زیست محیطی کافی نیستند.
در چنین مناطقی ، فقدان آب تمیز کافی برای تأمین آب آشامیدنی و نیازهای بهداشتی انسان ،
در واقع محدودیتی در سلامتی و بهره وری انسان و از این رو در توسعه اقتصادی و
همچنین در حفظ محیط زیست پاک و اکوسیستم های سالم است. همه ما که درگیر تحقیق هستیم باید راه هایی برای رفع این محدودیت ها پیدا کنیم.

ما در انجام این کار با چالش های متعددی روبرو هستیم ، به ویژه با توجه به تغییر و عدم اطمینان جو در آینده ،
و جمعیتی که به سرعت در حال رشد است و رشد اجتماعی و اقتصادی ، جهانی سازی و شهرنشینی را افزایش می دهد.
چگونگی بهتر پاسخگویی به این چالش ها نیاز به تحقیق در همه جنبه های مدیریت آب دارد.

از سال 1965 ، مجله تحقیقات منابع آب نقش مهمی در گزارش و انتشار تحقیقات فعلی مربوط به مدیریت کمیت و کیفیت ،
و هزینه این منبع داشته است.

این مقاله مسائل پیش روی مدیران آب امروز و تحقیقات آینده را که برای آگاهی بهتر کسانی که برای ایجاد آینده ای پایدارتر و مطلوب تر تلاش می کنند ، مورد نیاز قرار می دهد.

 

جاه طلبی های انسانی و محدودیت های زمین

در سراسر جهان ، روندهای جمعیت شناختی ، اقتصادی و فناوری توانایی ما را در تغییر آگاهانه و ناآگاهانه محیطی،
که در آن زندگی می کنیم و ما را پایدار می کند ، تسریع کرده اند.
ما انسان ها عامل اصلی تغییر محیط شده ایم. اقدامات ما بر محیط جهانی ، از جمله آب و هوای ما تأثیر می گذارد.
این به نوبه خود مقادیر و توزیع های مکانی و زمانی بارش را که در حوضه های آبریز می بارد و زمان رواناب آن را تحت تأثیر قرار می دهد.

همراه با تغییر در چشم اندازها ، به دلیل رشد در تولید غذا و انرژی و از جابجایی مردم به مراکز شهری ،
ما در حال تغییر در کمیت و کیفیت منابع آب شیرین خود هستیم که از لحاظ جسمی و اقتصادی از آنها بقا می کنیم.
ما نه تنها برای زندگی ، بلکه برای رفاه اقتصادی نیز به آب وابسته هستیم.
آب در ایجاد هر چیزی که تولید می کنیم نقش دارد. هیچ جایگزینی وجود ندارد و در حالی که قابل تجدید است،
اما مقدار محدودی از آن وجود دارد.

 

در گذشته ، ما در مورد مدیریت منابع آب تصمیماتی گرفته ایم که همیشه به ما در ایمن سازی یا پایداری بیشتر کمک نکرده اند.
ما رژیم های جریان رودخانه را مختل کرده و به طور کلی جا به جا کرده ایم – گاهی اوقات تا حدی که آنها را خشک کنیم ، همراه با دریاچه های پایین دست آنها. ما سفره های زیرزمینی آبهای زیادی را مصرف نکرده ایم.

 

سیاره ما دیگر مانند گذشته عمل نمی کند. زمین در حال حاضر با وضعیت نسبتاً جدیدی روبرو است ، توانایی انسان در تبدیل جو ، تخریب بیوسفر و تغییر لیتوسفر و هیدروسفر. چالش های دهه فعلی ما – محدودیت منابع ، بی ثباتی مالی ،
درگیری مذهبی ، نابرابری در داخل و بین کشورها ، تخریب محیط زیست – همه حاکی از آن است که تجارت –
به طور معمول – نمی تواند ادامه یابد.

 

این چالش ها برای سرپرستی موثر سیاره باید به زودی رفع شود.
قسمتهای مختلف سیستم زمین – سنگ ، آب و جو – همه در چرخه های به هم پیوسته ای دخیل هستند،
که ماده به طور مداوم در حال حرکت است و در فرآیندهای مختلف سیاره ای مورد استفاده و استفاده مجدد قرار می گیرد.
بدون چرخه بهم پیوسته و بازیافت ، اجزای زمین ما نمی توانند به عنوان یک سیستم یکپارچه عمل کنند.

 

در حدود 50 سال اخیر ما حرکات موجود در تمام لایه های زمین را از جمله صفحات سطح ،
گوشته و هسته و همچنین جو و اقیانوس را تشخیص داده ایم.
حرکت و شتاب اثرات تجارت به طور معمول تهدید می کند سیستم پیچیده زمین را از محیطی که در آن همه چیز زندگی می کند،
در این کره خاکی تکامل یافته و توسعه داده است ، خارج کند.
برخی این دوره جدید زمین شناسی را آنتروپوسن می نامند.
آب در این دوره جدید به یک موضوع اصلی تبدیل شده است.
این امر نه تنها برای سیستم های آب شیرین بلکه برای اقیانوس ها ، سطح آنها و آنچه در آنها زندگی می کند نیز صدق می کند. وابستگی متقابل بین جاه طلبی های اجتماعی یا انسانی از یک سو ،
و در دسترس بودن و کیفیت منابع طبیعی ما و محیط زیست از سوی دیگر ، بدیهی است.
این نوع توسعه را واقع بینانه و پایدار تعیین می کند.

گسترش تولید و عرضه کالاها و خدمات در گذشته اخیر به معنای مشاغل ،
درآمد بیشتر و به طور کلی امکانات بیشتر برای زندگی بهتر بوده است.

 

منابع آب تحت فشارمداوم رشد جمعیت و شهرنشینی ، صنعتی شدن سریع و گسترش و تشدید تولید مواد غذایی ،
به ویژه در کشورهای در حال توسعه و در مناطق شهری ، تحت فشار هستند.
جمعیت شهری ممکن است تقریباً از 3.4 میلیارد فعلی به 6.4 میلیارد نفر در سال 2050 نزدیک شود.
تعداد افرادی که در زاغه نشین زندگی می کنند حتی با سرعت بیشتری افزایش خواهد یافت ،
زیرا بیشتر گسترش سریع شهرنشینی نه در کلان شهرها صورت می گیرد ،
اما در شهرهای کوچک و متوسط ​​با جمعیت کمتر از 500000 نفر.

 

این یک تهدید جهانی برای سلامتی و رفاه انسان است ،
با عواقب فوری و طولانی مدت در تلاش برای کاهش فقر در حالی که حفظ یکپارچگی برخی از سازگارترین اکوسیستم های ما است. حداقل 1.8 میلیون کودک زیر پنج سال هر ساله بر اثر بیماری های مربوط به آب می میرند.
بیماری های اسهالی بیش از چهار درصد از بار جهانی بیماری را تشکیل می دهند که 90 درصد آن مربوط به آلودگی محیط زیست ،
عدم دسترسی به آب آشامیدنی سالم و بهداشت است.
بیش از نیمی از تخت های بیمارستانی جهان توسط افرادی که از بیماری های مربوط به آب رنج می برند ، اشغال شده است.

 

این گزارش بررسی می کند که چگونه می توان چرخه تولید و درمان را بهتر درک و مدیریت کرد،
تا از طریق سرمایه گذاری و مدیریت بهتر بتوان به سودهای اساسی زیست محیطی ، اجتماعی و اقتصادی دست یافت.

مهمترین دلایل بحران جهانی کیفیت آب در جهان چیست؟

منابع آب جهان تغییر نخواهد کرد اما میزان فاضلاب تولید شده در حال افزایش است ،
و سیستم های زیرساختی و مدیریتی برای این حجم فزاینده مناسب نیستند.
در سطح جهانی ، دو میلیون تن فاضلاب ، پسماند صنعتی و کشاورزی به آبراه های جهان تخلیه می شود ،
و این بدون احتساب تخلیه بی رویه یا غیرقانونی آب آلوده است.
این فاضلاب باعث آلودگی آبهای شیرین و اکوسیستم های ساحلی می شود ،
امنیت غذایی ، دسترسی به آب آشامیدنی و استحمام را تهدید می کند،
و از مهمترین چالش های مدیریت بهداشت و محیط زیست است.

 

به طور خاص ، روش تولید غذا 70-90 درصد از آب شیرین موجود را استفاده می کند ،
و بسیاری از این آب با مواد مغذی و آلاینده های اضافی به سیستم برمی گردد.
در پایین دست ، زباله های انسانی و صنعتی به آلودگی کشاورزی پیوستند.
حداکثر 90 درصد فاضلاب بدون تصفیه به منطقه ساحلی پرجمعیت سرازیر می شود.
این به رشد مناطق مرده دریایی کمک می کند ، که در حال حاضر مساحت 245000 کیلومتر مربع را پوشش می دهند ،
تقریباً همان منطقه با همه صخره های مرجانی جهان.
این امر منجر به ضررهای بیشتر در تنوع زیستی و انعطاف پذیری اکوسیستم می شود ،
که به نوبه خود باعث شکوفایی سعادت و تلاش برای دستیابی به آینده پایدارتر می شود.

در حال حاضر ، بیشتر زیرساخت های فاضلاب در بسیاری از شهرهایی که سریعاً رشد می کنند ،
کم، ابعاد کم یا منسوخ شده است.
در سراسر جهان ، تقریباً 900 میلیون نفر هنوز به آب سالم دسترسی ندارند و حدود 2.6 میلیارد نفر ،
تقریبا نیمی از جمعیت کشورهای در حال توسعه ، به بهداشت کافی دسترسی ندارند.

برای 1.2 میلیارد نفری که در مناطق کمبود آب زندگی می کنند و پیش بینی می شود تا سال 2025 به 3 میلیارد نفر افزایش یابد ،
چاره ای نیست جز تصفیه فاضلاب به عنوان بخشی از راه حل کمبود آب.
بدون زیرساخت ها و مدیریت بهتر ، سالانه میلیون ها نفر به مرگ خود ادامه می دهند.

 

پیش بینی می شود هزینه های مالی ، زیست محیطی و اجتماعی مرتبط با کیفیت و در دسترس بودن آب به طرز چشمگیری افزایش یابد ، مگر اینکه مدیریت فاضلاب مورد توجه فوری قرار گیرد.
دلایل مختلفی باعث ایجاد این بحران می شود ، اما روشن است که آبهای شیرین و اکوسیستم های ساحلی در سراسر کره زمین ،
که بشریت هزاره ها به آنها وابسته بوده است ، به طور فزاینده ای تهدید می شوند.
به همان اندازه روشن است که تقاضای آینده برای آب نمی تواند تأمین شود ، مگر اینکه انقلابی در مدیریت فاضلاب ایجاد شود.

 

مدیریت جامع و پایدار فاضلاب در ترکیب با بهداشت و بهداشت برای بهبود سلامت انسان ،
امنیت غذایی ، توسعه اقتصادی ، شغل و در نتیجه کاهش فقر نقش اساسی دارد.

 

تخلیه بی رویه فاضلاب همچنین دارای پیامدهای گسترده ای برای سلامتی اکوسیستم های آبی است ،
که انعطاف پذیری تنوع زیستی و خدمات اکوسیستم را که سلامت انسان به آن بستگی دارد تهدید می کند.
یکی از این تأثیرات ، اوتروفیکاسیون ، یک نگرانی بزرگ جهانی است که بر عملکرد اکوسیستم های دریایی و آب شیرین تأثیر می گذارد.

 

تأثیر کشاورزی بر تولید فاضلاب چیست؟

کشاورزی تنها بزرگترین مصرف کننده آب است ، که تخمین زده می شود 70 درصد از کل آب شیرین جهانی را به خود اختصاص دهد،
و بیشتر این آب را به سیستم برگرداند.
نیاز روزانه آب آشامیدنی به ازای هر نفر 2-4 لیتر است ، اما برای تولید غذای روزانه یک نفر 2000 تا 5000 لیتر آب لازم است.
بهینه سازی روش های کشاورزی از جمله تکنیک های آبیاری ،
روش های کوددهی و کاهش تبخیر آب و انتخاب محصولات ، می تواند با کاهش بعدی در تولید فاضلاب ،
مقدار قابل توجهی از آب را ذخیره کند.

 

فاضلاب تولید شده از کشاورزی و تولیدات دامی روستایی ، و همچنین مناطق شهری در داخل کشور ،
در واقع مرحله اول تولید و آلودگی فاضلاب است و یک چالش قابل توجه برای کاربران پایین دست است.
مشخصه آن آلاینده های آلی و غیر آلی است.
نشات گرفته از محتویات محلول در کودها ، رواناب های شیمیایی (مانند آفت کش ها) ،
زباله های انسانی ، کود دامی و مواد مغذی.

 

جایی که کشاورزی در حوضه های آبریز بالا انجام می شود ، ممکن است اولین دلیل آلودگی در حوضه آب باشد.
با این حال ، کشاورزی در پایین دست نیز انجام می شود ،
جایی که ممکن است آب توسط سایر فعالیت های انسانی که منجر به زباله های خانگی و صنعتی می شود ، آلوده شود.
از این رو یک رابطه پیچیده بین کیفیت آب ، کشاورزی و کیفیت غذا وجود دارد که به نوبه خود با سلامت انسان و اکولوژیک ارتباط دارد.
به طور خاص ، نیتروژن و فسفر اضافی وارد شده در چرخه های طبیعی آنها باعث رونق جلبک ها می شود ،
از جمله جزر و مد قرمز سمی و حوادث هیپوکسیک مخرب که بر ذخایر ماهی یا سلامت انسان تأثیر می گذارد.

 

تأثیر فعالیتهای صنعتی تولید فاضلاب چیست؟

منابع مختلف خطر و تأثیرات آنها بر محیط زیست

به طور کلی ، 5 تا 20 درصد کل مصرف آب به صنعت می رسد.
آب در بسیاری از فرآیندهای صنعتی مانند گرمایش ، سرمایش ، تولید ،
تمیز کردن و شستشو یک نیاز مهم است و این امر باعث تولید بخش قابل توجهی از کل فاضلاب می شود.

 

استخراج معادن به طور سنتی منبع اصلی تخلیه بی نظیر فاضلاب در کشورهای در حال توسعه است،
که بیش از 70 درصد زباله های صنعتی بدون تصفیه در آبراه ها ریخته می شوند و منبع آب قابل استفاده را آلوده می کنند.
همچنین به داخل زمین نفوذ می کند و سفره های زیرزمینی و چاه ها را آلوده می کند.
مجموعه گسترده ای از ترکیبات آلی پیچیده و فلزات سنگین مورد استفاده در فرآیندهای مدرن صنعتی ،
اگر در محیط آزاد شود ، می تواند باعث سلامتی انسان و بلایای زیست محیطی شود.
آلودگی های موجود در زباله های معدن ممکن است برای افراد سرطان زا یا نوروتوکسیک باشد (به عنوان مثال سرب و جیوه)،
یا برای موجودات آبزی بسیار سمی باشند (به عنوان مثال مس).
نمونه های زیادی از آسیب مداوم محیط زیست ناشی از تخلیه زباله های سمی معدن وجود دارد.

 

آبهای خنک کننده مورد استفاده در فرآیندهای صنعتی ، مانند تولید فولاد و تولید کک ،
نه تنها دبی با دمای بالا تولید می کنند که می تواند اثرات نامطلوبی بر روی زیست تولیدی داشته باشد ،
بلکه می تواند به طیف گسترده ای از مواد سمی آلوده شود.

 

صنعت فرآوری مواد غذایی و کشاورزی همچنین می تواند تولید کننده عمده فاضلاب به ویژه پسماندهای آلی ،
با اکسیژن مورد نیاز بیوشیمیایی بالا و در نتیجه سطح اکسیژن پایین یا حتی شرایط بی اکسیژن در آب های طبیعی باشد.
همچنین کشتارگاه ها ممکن است مواد بیولوژیکی مانند خون حاوی عوامل بیماری زا ، هورمون ها و آنتی بیوتیک ها تولید کنند.

مقرون به صرفه ترین راه حلها معمولاً بر جلوگیری از ورود آلودگیها به جریان فاضلاب یا ایجاد سیستم بسته استفاده از آب است.

 

آیا تغییرات آب و هوایی نیز در مسائل مربوط به مدیریت آب نقش دارد؟

تغییر در الگوی آب و هوایی جهانی ممکن است بر میزان دسترسی به آب ،
زمان و شدت بارندگی یا دوره زمانی بدون باران تأثیر بگذارد و همچنین کیفیت آب رودخانه ها و دریاچه ها،
را از طریق تغییر در زمان و حجم اوج تخلیه و دما تحت تأثیر قرار دهد.
تغییر شرایط آب و هوایی بر میزان دسترسی آب در هر دو زمان و مکان تأثیر می گذارد،
بنابراین بر شیوه های استفاده از آب تأثیر می گذارد. تغییر در آب و هوا همچنین از نظر نحوه مدیریت فاضلاب به سازگاری نیاز دارد. سرانجام ، اگرچه هنوز هم كمك كمی در انتشار گازهای گلخانه ای است ،
اما فاضلاب و مدیریت آن منجر به انتشار گازهای گلخانه ای ، به ویژه دی اکسید كربن (CO2) ،
متان (CH4) و نیتروژن اکسید (N2O) می شود.
شایان ذکر است که تأثیر متان 21 برابر بیشتر از همان جرم دی اکسید کربن و اکسید نیتروژن ، 310 برابر بیشتر است.

 

پیش بینی خشکسالی بیشتر و حوادث شدید بارشی ، تأثیری در تأسیسات تصفیه فاضلاب ناموجود یا قدیمی دارد،
که نیاز به زیرساخت هایی را تأمین می کند که بتوانند با موج شدید فاضلاب کنار بیایند.
در سرزمین کم آب و در معرض سیل ، سیل همچنین باعث گسترش بیماری ها و ایجاد اسهال از طریق طغیان فاضلاب باز یا زیرساخت های ناکافی فاضلاب می شود.
افزایش فشار بر منابع آب از طریق بارندگی های غیرقابل اطمینان بیشتر ،
در برخی مناطق با کاهش منابع دیگر ، بهره برداری از منابع آب زیرزمینی را تحت فشار قرار داده است.

 

اثرات تغییرات آب و هوایی با گسترش سریع فیزیکی شهرها ، جنگل زدایی و چرای مرتع ،
شهرهای اطراف و تجمع شدید زیرساخت ها و عدم پوشش گیاهی و جذب باران سبز در داخل شهرها ، تشدید می شود.

 

اقدامات اولویت بندی در مورد بهداشت آب چیست؟

مدیریت فاضلاب ذاتاً با مدیریت کل زنجیره آب مرتبط است.
ضروری است که مدیریت فاضلاب به عنوان بخشی از مدیریت مبتنی بر اکوسیستم یکپارچه در نظر گرفته شود،
که در سراسر بخشها و مرزها ، آب شیرین و دریایی فعالیت می کند.

 

چگونگی استفاده و استفاده مجدد از آب کلید موفقیت در تأمین نیازهای عظیم آب شهری دو برابر اندازه فعلی آن ،
گسترش کشاورزی برای تأمین سه میلیارد نفر دیگر و تأمین تقاضای روزافزون برای گوشت است.
یافتن راه حل ها باید از رویکردهای موجود و جدید سیاست ها و سازوکارهای تأمین اعتبار استفاده کند.

 

در صورت وجود موارد کمی وجود دارد که سرمایه گذاری در برنامه ریزی یکپارچه،
بتواند به طور پایدار بازدهی بیشتری از چندین بخش از توسعه زیرساخت های آب و ارتقا مدیریت بهبود یافته فاضلاب فراهم کند.
با این حال ، این امر نه تنها به سرمایه گذاری ، بلکه به برنامه ریزی و مدیریت یکپارچه دقیق و جامع آب و فاضلاب،
در سطح ملی و شهری نیاز دارد.
این باید از کل زنجیره تامین و دفع آب شامل مدیریت اکوسیستم (از جمله آبهای ساحلی) ،
بهره وری و تولید کشاورزی ، تصفیه فاضلاب و تمرکز بیشتر بر برنامه ریزی شهری فراتر رود.

 

سرمایه گذاری های عاقلانه و فوری هدفمند و پایدار که به طور مناسب مقیاس بندی شوند ،
سودهای اجتماعی ، اقتصادی و زیست محیطی به مراتب بیش از سرمایه گذاری های اصلی برای سالهای آینده ایجاد می کند.
بنابراین این باید اشکال مختلفی داشته باشد:

(i) از طریق اقدامات پیشگیرانه ، حجم و میزان آلودگی آب را کاهش دهید.

(ii) آب را آلوده کنید.

(iii) تصفیه آب آلوده با استفاده از فن آوری ها و تکنیک های مناسب برای بازگشت به محیط زیست ؛

(چهارم) در صورت امکان با استفاده مجدد و بازیافت فاضلاب با خیال راحت و در نتیجه صرفه جویی در مصرف آب و مواد مغذی ؛

(v) بستری را برای توسعه فن آوری های جدید و ابتکاری و شیوه های مدیریت فراهم می کند.

تغییر پارادایم به سمت رویکردهای جدید و نوآورانه که شامل مدیریت عاقلانه تر ،
سرمایه گذاری های خردمندانه و نوآوری های تکنولوژیکی است ، لازم نیست ، یک اندازه برای همه مناسب نیست ،
اما اطمینان از مناسب بودن سرمایه گذاری ها برای صنایع و جوامعی که آنها خدمت می کنند.
چنین سرمایه گذاری هایی می تواند موجب تقویت اقتصاد ، افزایش بهره وری نیروی کار و کاهش فقر شود.
برای کاهش حجم و آلودگی فاضلاب تولیدی ، نحوه تصفیه یا حتی استفاده مجدد از زباله و چگونگی انجام آن به روشی پایدار و مقرون به صرفه ، به نوآوری در دو انتهای لوله نیاز است.

 

آیا آموزش و پرورش نقشی در مدیریت آب و فاضلاب دارد؟

آموزش بسیار حیاتی است و باید نقشی اساسی در کاهش حجم کلی و محتوای مضر فاضلاب تولید شده داشته باشد ،
به طوری که راه حل ها پایدار باشند.
درک بیشتر از ارتباط بین فاضلاب و بهداشت ، عملکرد اکوسیستم و مزایای بالقوه استفاده مجدد از فاضلاب،
در کمک به توسعه و بهبود رفاه ، می تواند جذب ابتکارات را افزایش دهد.
ضروری است که آموزش و تعامل ذینفعان در همه بخش ها شامل دسترسی به راه حل ها و از نظر فرهنگی خاص باشد.
آموزش ، همراه با آگاهی ، حمایت و سرپرستی باید در سطوح مختلف از جمله توسعه مهارتهای حرفه ای برای بهبود همکاری بین بخشی و برنامه ریزی مالی چند ساله مورد توجه قرار گیرد.

 

آیا سیستم های مدیریت آب باید متمرکز باشند یا خیر؟

سیستم های متمرکز با افزایش جمعیت سود بیشتری به همراه دارند ،
اما با اندازه جامعه کوچک ، ضرر قابل توجهی نشان می دهند.
تجربیات نشان داده است که سرمایه گذاری های مناسب انجام شده به روش صحیح می تواند بازده مورد نیاز را فراهم کند،
و مزایای متعددی به همراه داشته باشد.

 

در سیستم های متمرکز ، برای مقابله با جریان های شدید نامنظم باید امکانات حمل و نقل و تصفیه فاضلاب مهندسی شود.
هم هزینه ساخت و نگهداری این سیستم ها و هم اتکا به تأمین منظم آب باعث می شود،
که این یک راه حل اقتصادی یا زیست محیطی مناسب نباشد ، به ویژه برای مراکز شهری کوچکتر یا ثانویه.

 

سیستم های غیرمتمرکز نیز ممکن است گزینه مناسبی برای مناطق شهری مستعد خطرات طبیعی باشد.
این سیستم ها می توانند به گونه ای طراحی شوند که بدون آب یا بسیار کم آب استفاده کنند ،
و توسط خانواده ها یا جوامع مدیریت شوند.
به عنوان مثال توالت “اکولوژیکی” حلقه بسته که ادرار و مدفوع را جدا می کند تا به راحتی قابل درمان باشد،
و سپس با خیال راحت در کشاورزی استفاده شود.
با این حال ، دولت های محلی معمولاً منابعی برای ساختن امکانات جمع آوری و تصفیه ندارند،
تا بتوان از آب تصفیه نشده در کشاورزی نیمه شهری استفاده کرد.

فرصت های استفاده مجدد از پساب کجاست؟

بهبود مدیریت آبخیزداری بسیار مهم خواهد بود و یافتن راه هایی برای کاهش ،
بهینه سازی و بازیافت آب در آینده به طور فزاینده ای ضروری خواهد شد.

 

از فاضلاب در حال حاضر برای آبیاری و کوددهی استفاده می شود و می تواند این نقش را گسترش دهد ،
به ویژه برای کشاورزی اطراف شهری یا شهری و باغ های خانگی.
اما به حداکثر رساندن بهره وری آب در کل زنجیره آب ، از جمله قبل از ورود آب به شهرها و کاهش تولید فاضلاب،
باید اهداف اصلی در کل برنامه مدیریتی باشد.

 

مزایای بهداشتی مشخصی در رابطه با استفاده از فاضلاب در کشاورزی وجود دارد ،
که به طور مستقیم از تأمین مواد غذایی (عمدتا سبزیجات) به جمعیت شهری یا تولید بیوگاز ناشی می شود ،
بنابراین مواد مغذی موجود در آن را به منابع تبدیل می کند.
غلظتهای معمول عناصر غذایی در پساب فاضلاب تصفیه شده حاصل از فرآیندهای متداول تصفیه فاضلاب ،
کل نیتروژن و بسیاری از فسفر و پتاسیم مورد نیاز معمولاً برای تولید محصولات کشاورزی را تأمین می کند.
سایر عناصر میکرو مغذی با ارزش و مواد آلی موجود در پساب نیز مزایایی خواهد داشت.

 

تخمین زده می شود که 10 درصد از جمعیت جهان به مواد غذایی تولید شده با فاضلاب های تصفیه نشده و آلوده متکی هستند.
در حالی که مواد غذایی با قیمت مناسب تهیه می شود ،
استفاده از فاضلاب برای تولید مواد غذایی بدون مدیریت مناسب می تواند خطر جدی باشد.
فاضلاب تصفیه نشده اغلب در بخش غیررسمی و غیرقانونی استفاده می شود ،
و به طور مستقیم به کشاورزان فقیر که در غیر این صورت دسترسی کمی به آب برای آبیاری دارند یا به آن دسترسی ندارند ،
سود می رساند.

 

جنگل ها و تالاب ها ، از جمله شوره زار و جنگل های حرا نیز نقش طبیعی مهمی در مدیریت فاضلاب ،
گرفتن آب ، فیلتر کردن مواد مغذی و سایر آلاینده ها و آزادسازی آب در دریاچه ها ، رودخانه ها و دریاهای ساحلی دارند.

 

چگونه می توان به حق آب دست یافت ، چه کسی مسئولیت مدیریت تأمین آب را بر عهده می گیرد و چه کسی باید پرداخت کند؟

از آنجا که این خدمات آب اغلب به عنوان یک خدمات عمومی اساسی و حقوق بشر تلقی می شود ،
خصوصی سازی اغلب با مقاومت سنگینی روبرو می شود.
موارد بسیاری وجود دارد که خصوصی سازی منجر به بهبود خدمات آب با تولید وام های ارزان تر و سرمایه گذاری های بالاتر ،
در عین حال ارائه تخصص می شود.
با این حال ، همچنین واضح است که تا زمانی که روند کار هدایت نشود و تحت نظارت دقیق سازمان های دولتی نباشد ،
این خطر وجود دارد که منافع عمومی گسترده تری تأمین نشود و فقط مشتریان ثروتمند خدمات دریافت کنند.

 

در حالی که تجربه نشان داده است که خصوصی سازی مدیریت آب به عنوان وسیله ای برای کسب سرمایه گذاری بیشتر،
به ندرت به نتایج مثبت منجر می شود ، بخش خصوصی بهبودهایی را در بهره وری عملیاتی و کیفیت خدمات نشان داده است.
از این رو ، به جای برون سپاری مدیریت ، مدل های مشارکتی یکپارچه که به بخش خصوصی مسئولیت داده می شود ،
نه برای مدیریت کامل آب بلکه به طور عمده برای برخی از بخشهای عملیاتی ، می توانند بهترین عملکرد را داشته باشند.

 

در مورد استفاده از آب بطری و نمک زدایی به عنوان منابع جایگزین آب آشامیدنی چطور؟

فروش آب بطری شده در سراسر جهان با مصرف جهانی در حال حاضر بیش از 200000 میلیون لیتر در سال به سرعت افزایش یافته است.
اما هزینه تولید آب بطری یک نگرانی جدی است.
در ایالات متحده تخمین زده می شود که تولید بطری ها تنها به 17 میلیون بشکه روغن در سال نیاز دارد و تولید یک لیتر آب بطری به سه لیتر آب نیاز دارد.

 

نمک زدایی آب دریا اغلب تنها گزینه مناسب برای تأمین آب آشامیدنی سالم در بسیاری از مناطق خشک ،
ساحلی یا مکانهای جداگانه مانند جزایر کوچک است.
با این حال ، از نظر هزینه اقتصادی بالا ، نیازهای انرژی و بدون اینكه این فرآیند نیاز به استفاده از محصولات رسوب زدایی و ضد پودر دارد كه می تواند حاوی فلزات سنگین و مواد شیمیایی سمی باشد و نتیجه آن تخلیه یك آب نمك غلیظ است ، نتیجه ای ندارد.
به آبهای دریافتی تغییر در شوری بلکه دما در دوره های پایدار می تواند منجر به تغییرات اکولوژیکی محلی شود ،
در نتیجه تغییر در تنوع گونه ها ، پتانسیل استعمار گونه های عجیب و بالقوه مهاجم و تغییر عملکرد اکوسیستم ایجاد می شود.

 

نقش بخشهای سیاسی و عمومی در برنامه های مدیریت فاضلاب چیست؟

از نظر هزینه های عمومی در زمینه مسائل بهداشتی ، سرمایه گذاری در مدیریت بهتر فاضلاب و تأمین آب سالم بازده بالایی دارد. مدیریت موفقیت آمیز و پایدار فاضلاب نیاز به رویکردهای نوآورانه دارد که بخش دولتی و خصوصی را در مقیاس محلی ،
ملی و فرامرزی درگیر می کند.

 

یافتن یک راه حل نیاز به برنامه ریزی ملی و آب فاضلاب شهری در سطح ملی دارد که کل زنجیره آب را تأمین کند –
تأمین آب آشامیدنی ، تولید و تصفیه فاضلاب ، مدیریت اکوسیستم ، کارایی کشاورزی و برنامه ریزی شهری.
جوامع باید نه تنها در شرایط فعلی ، مدیریت فاضلاب را در برابر سناریوهای آینده برنامه ریزی کنند.
راه حل ها باید از نظر اجتماعی و فرهنگی مناسب باشند.
ماهیت مقطعی مدیریت فاضلاب مستلزم همکاری و گفتگو بین شرکایی است که ممکن است معمولاً صحبت نکنند ،
به عنوان مثال کشاورزان ، مسئولان بهداشت عمومی ، مدیران شهری و پسماندها ، برنامه ریزان و توسعه دهندگان.

 

تأمین مالی نامناسب که نتیجه ای نداشته باشد می تواند تأثیرات جدی داشته باشد ،
منجر به کاهش اعتماد عمومی و سیاسی و یک فرصت از دست رفته برای مقابله همزمان با یک مشکل و تولید سرمایه شود.
در مورد منابع صنعتی فاضلاب ، صنعت وظیفه شرکت را دارد که اطمینان حاصل کند که آب تخلیه شده از استاندارد ،
قابل قبولی برخوردار است و همچنین می تواند از دسترسی به منابع آب تمیزتر بهره مند شود.
بسیاری از مشوق ها مبتنی بر اقدامات داوطلبانه است ، اما دولت ها و بخش عمومی باید نقشی اساسی در نظارت ،
تنظیم و همچنین اجرای سیاست کاهش ضایعات سمی داشته باشند.
در بسیاری از کشورها ، از جمله کشورهای اروپایی ، مسئولیت تصفیه فاضلاب صنعتی هنوز به عهده مودیان عادی است.
در صورت عدم وجود سیستم پرداخت های کاربر برای کنترل آلودگی ،
حجم زیادی از فاضلاب صنعتی آلوده در تصفیه خانه های فاضلاب شهری قرار می گیرد که ساخت ، بهره برداری و نگهداری آنها گران است.

 

کشورها بنابراین باید یک رویکرد چند بخشی را برای مدیریت فاضلاب به عنوان یک فوریت اتخاذ کنند ،
شامل اصول مدیریت مبتنی بر اکوسیستم از حوضه های آبخیز به دریا ، بخشهایی را که از مدیریت بهتر فاضلاب سود فوری می برند ،
به هم متصل کند.

 

برای موفقیت و پایداری ، مدیریت فاضلاب باید بخشی جدایی ناپذیر از برنامه ریزی توسعه روستایی و شهری ،
در همه بخش ها و در مواردی باشد که از مرزهای سیاسی ، اداری و قضایی فراتر رفته باشد.
بخش دولتی ، از جمله دولت های ملی ، استانی و محلی ، باید در تأمین بودجه مدیریت فاضلاب فعال تر باشند.
برنامه ریزان مدیریت پسماند همچنین باید به منظور تخصیص مناسب منابع ، پساب جامد و فاضلاب را نیز در نظر بگیرند.
فرآیندهای برنامه ریزی همچنین باید زمینه را برای نوآوری فراهم کند ، از جمله در سطح جامعه ،
اما به نظارت دولت و مدیریت عمومی نیاز دارد.

 

نقش سازمانهای بین المللی در این زمینه چیست؟

WHO و یونیسف در تلاش خود برای نظارت بر پیشرفت در دستیابی به هدف توسعه میلمیوم (MDG) در زمینه آب و فاضلاب ،
“نردبان بهداشت” را طراحی کردند که ابزار مفیدی را برای ارزیابی وضعیت محلی بهداشت در یک جامعه ،
شهرداری یا منطقه فراهم می کند ، به استراتژی های مدیریت بهینه فاضلاب این نشان دهنده پیشرفت تدریجی حتی در شرایطی است که دستیابی به هدف کامل MDG امکان پذیر نیست.

Related Posts

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *